Jakie są ogólne objawy Parwowirozy?

Parwowiroza jest wysoce zaraźliwą chorobą wirusową, która może zagrażać życiu. Wirus atakuje szybko dzielące się komórki w ciele psa, najbardziej dotkliwie wpływając na przewód pokarmowy. Parwowirus atakuje również białe krwinki, a gdy młode zwierzęta są zarażone, wirus może uszkodzić mięsień sercowy i spowodować trwający przez całe życie problem z sercem.

Jakie są ogólne objawy Parwowirozy?

Ogólne objawy Parwowirozy to letarg, silne wymioty, utrata apetytu i krwawa, cuchnąca biegunka, która może prowadzić do zagrażającego życiu odwodnienia.

W jaki sposób dochodzi do zarażenia Parwowirozą?

Parwowiroza jest niezwykle zakaźna i może być przenoszona przez dowolną osobę, zwierzę lub przedmiot, który wchodzi w kontakt z kałem zarażonego psa. Wysoce odporny wirus może żyć w środowisku przez wiele miesięcy i może przetrwać na przedmiotach nieożywionych, takich jak miski na żywność, buty, ubrania, dywan i podłogi. Powszechnie wiadomo, że pies nieszczepiony zawiera parwowirus z ulic, zwłaszcza w miastach, w których przebywa wiele psów.

W jaki sposób diagnozuje się Parwowirozę?

Weterynarze diagnozują parwowirusy na podstawie objawów klinicznych i testów laboratoryjnych. Test wiązania immunoenzymowego stał się powszechnym testem dla parwowirusa. Zestaw testowy służy do wykrywania parwowirusów w psich stolcach i jest wykonywany w gabinecie weterynarza w ciągu około 15 minut. Ponieważ ten test nie jest w 100% wrażliwy lub specyficzny, weterynarz może zalecić dodatkowe testy i badanie krwi.

Które psy są podatne na Parwowirozę?

Szczenięta, dorastające psy i koty, które nie są zaszczepione, są najbardziej wrażliwe na wirusa. Parwowirus psów atakuje większość członków rodziny psów (wilki, kojoty, lisy itp.). Do ras o wyższym ryzyku należą rottweilery, pinczery doberman, labrador retriever, teriery i owczarki niemieckie.

Jak można zapobiegać Parwowirozie?

Można chronić psa przed tym potencjalnym zabójcą, upewniając się, że jest się na bieżąco z jego szczepieniami. Parwowirus powinien być uważany za podstawową szczepionkę dla wszystkich szczeniąt i psów dorosłych. Zwykle zaleca się szczepienie szczeniąt szczepionkami kombinowanymi, które uwzględniają czynniki ryzyka związane z różnymi chorobami. Jedna powszechna szczepionka, zwana „5-w-1”, chroni szczeniaka przed zapaleniem skóry, zapaleniem wątroby, leptospirozą, parwowirusem i paragryną.

Szczepienie przeciwko Parwowirozie

Zasadniczo pierwszą szczepionkę podaje się w wieku 6-8 tygodni, a dawkę przypominającą podaje się w odstępach czterotygodniowych, dopóki szczeniak nie osiągnie wieku 16-20 tygodni, a następnie ponownie w wieku jednego roku. Program szczepień szczeniąt nie jest ukończony przed upływem czterech miesięcy życia. Starsze psy, które nie otrzymały pełnych serii szczepień szczeniąt, mogą być podatne na parwowirus i powinny również otrzymać, co najmniej jedno szczepienie. Trzeba skonsultować się z weterynarzem, aby dowiedzieć się, jak często pies będzie musiał zostać ponownie zaszczepiony.

Dezynfekcja

Ponieważ Parwowiroza może żyć w środowisku przez wiele miesięcy, trzeba zachować szczególną ostrożność, jeśli w domu lub na podwórku przebywał zainfekowany pies. Niektóre rzeczy są łatwiejsze do czyszczenia i dezynfekcji niż inne – i nawet przy doskonałym czyszczeniu parwowirus może być trudny do wykorzenienia. Wirus jest odporny na wiele typowych środków dezynfekujących. Roztwór jednej części wybielacza na 32 części wody można stosować tam, gdzie nie ma materiału organicznego.

Zabawki, miski zainfekowanego psa powinny być odpowiednio wyczyszczone, a następnie dezynfekowane tym roztworem przez 10 minut. Jeśli nie są one dezynfekowane, artykuły te należy wyrzucić. Można także użyć tego rozwiązania na podeszwach butów, jeśli ktoś przeszedł przez zainfekowany obszar. Obszary trudniejsze do czyszczenia (na przykład obszary trawiaste, dywany i drewno) mogą wymagać spryskania środkiem dezynfekującym.

Dodaj komentarz